معدول منها منوى مكلف بود در وقت شروع در قرائت آن . و اما هرگاه فرض شود كه سورهء در وقت شروع منوى مكلف نبود ، بلكه غفلتا و ذهولا شروع نموده ، ظاهر اين است كه در اين وقت آن سوره از محل كلام خارج بوده باشد ، بلكه عدول از آن سوره لازم است ، به اين معنى كه اجتزاء به قرائت چنين سوره نمىتواند نمود ، اگر چه متذكر شود بعد از فراغ از سوره لكن قبل از دخول در ركوع . تنقيح مقام مقتضى اين است كه گفته شود : مكلف قبل از شروع در سوره يا سورهء معينه منوى او بود يا نه ، در صورت اول سوره كه شروع نمود يا عين همان سورهء منويه است يا غير آن است . قسم اول همان بود كه مذكور شد مفصلا ، به اين نحو كه بعد از تجاوز از نصف عدول از آن سوره به سورهء ديگر مطلقا جائز نيست ، و اگر قبل از آن بوده باشد عدول جائز و گاه است جائز نيست ، و در صورت جواز گاه است راجح است و گاه است راجح نيست . و اما قسم ثانى يعنى سورهء مقروه مغاير با سورهء منويه او بوده ، در اين قسم اگر متذكر شد به حقيقت حال بعد از دخول در ركوع نماز صحيح است ، لكن نه به جهت آنكه اعتمادى به آن سورهء مقروه بوده باشد ، بلكه به جهت آن كه محل تلافى سورهء منقضى شده ، مثل كسى كه اخلال به سوره نمود سهوا و متذكر به آن شد بعد از دخول در ركوع . و اما هرگاه متذكر به حقيقت حال شد قبل از دخول در ركوع ، خواه بعد از فراغ از قرائت سوره بوده باشد يا در اثناى آن ، ظاهر اين است كه اعتماد به اين قرائت نمىتواند نمود ، پس لازم است كه عود نموده قرائت همان سورهء مقروه نمايد بعد از قصد آن ، يا قرائت همان سورهء منويه سابقه نمايد با سورهء مغايره يا هر دو سوره .